Gdy siedzę skupiona nad puzzlami nie myślę o niczym innym. Dopóki ich nie ułożę nie ruszam się z miejsca, nie jem, nie rozmawiam, tylko czasami z mojego gardła wydobywa się niecenzuralne słowo, zwłaszcza gdy układam niebo, czy trawę. Nie wychodzę też do łazienki dopóki naprawdę nie muszę, puzzle muszą być ułożone, wtedy wracam do świata żywych. Pocieszę się pięknem obrazu co najmniej dwa dni, popodziwiam , pozachwycam się jego trudnością układania i do pudełka znów w drobne klocki aż do następnego razu, gdy sięgnę po raz drugi po niego. Gdy dzieciom daję puzzle z przeznaczeniem dla dzieci, ogarnia mnie błogi spokój. Gdy siadają w salonie na podłodze i wysypują puzzle z pudełka wiem że nadchodzi chwila relaksu. Jest to wspaniałe uczucie, chwila tylko dla mnie. Cisza, spokój, pełnia szczęścia, szkoda że tak krótka. Zawsze po tym jak dzieci ułożą swoje puzzle obiecuję sobie, że następnym razem kupię dwa razy więcej puzzli w pudełku, aby cisza mogła trwać choć chwilkę dłużej. Koniec układania i mojego spokoju, słychać po głośnym: jest!, a zaraz potem burzymy, wrzaski i szum opadających klocków. Wtedy wkraczam ja , proszę pozbierać puzzle do pudełka żeby mi nie brakowało ani jednego klocka, bo inaczej o nowych możecie zapomnieć.